Een midzomernachtsdroom - recensie

woensdag 25 februari 2026, CC De Kern Wilrijk

regie: Tom Goossens

acteurs: Koen De Graeve, Ariane Van Vliet, Peter Van den Begin, Tine Reymer,

een coproductie van Muziektheater Transparant, Casco Phil Ensemble en Perpodium vzw

bron: VRT, copyright - Wout Vloeberghs

Begin januari ging ‘Een midzomernachtsdroom’ van William Shakespeare in Vlaamse première. Tenminste, het gaat hier om de eigentijdse versie die regisseur Tom Goossens van de romantische komedie maakte.

Het stuk wordt gedragen door twee Vlaamse acteurskoppels Peter Van den Begin – Tine Reymer en Koen De Graeve – Ariane van Vliet. Niet de minste wanneer het om humoristische rollen gaat. De acteerprestaties worden muzikaal ondersteund door de prachtige muziek die Felix Mendelssohn begin 19^e eeuw speciaal voor dit stuk componeerde.

Stuk voor stuk elementen die vuurwerk beloofden: ik keek dus reikhalzend uit naar een boeiende theateravond.

In de originele versie van 1600 geraken vier jonge geliefden in een magisch bos verstrikt in de liefdesperikelen van feeën en onhandige amateuracteurs. Door betoveringen van de elf Puck ontstaan komische verwisselingen, die uiteindelijk leiden tot gelukkige verzoeningen.

Voor deze moderne adaptatie zoomt de regisseur in op één relatie, namelijk deze tussen Thisbe en Pyramus, een verhaal uit Ovidius’ metamorfosen: de ongelukkige echtgenoot pleegt zelfmoord wanneer hij meent dat zijn geliefde door een leeuw in het bos verscheurd werd. Genoeg stof voor wat drama dus, maar al snel blijkt dat je deze voorstelling niet al te serieus hoeft te nemen.

Het toneelstuk begint wanneer de acteurkoppels – zichzelf spelende – verwikkeld geraken in een discussie over wie welke rol op zich zal nemen. Het verhaal krijgt vaart wanneer Koen De Graeve bedwelmd wordt door een liefdeselixir, waardoor hij plotsklaps verliefd wordt op tegenspeler Peter Van den Begin. Of, is het allemaal maar een product van zijn verbeelding?

Daarop volgt het verhaal van Thisbe en Pyramus. Waar dit heen moet leiden, is niet zo duidelijk. Want plots brengen de acteurs een kleine aria over dankbaarheid en optimisme en aanvaarden ze onderdanig de rol waarover ze in het begin van de voorstelling nog ruzie over hadden.

Het acteerwerk wordt afgewisseld door de muziek van Mendelssohn die voortreffelijk gebracht wordt door het achtkoppige Casco Phil Ensemble. Die muziek zorgt voor een welkome afwisseling met de fratsen van de acteurs.

Net zoals in andere moderne (film)bewerkingen van Shakespeare blijft de regisseur trouw aan de vijfvoetige jamben (rijmvorm), die de schrijver ook in het origineel gebruikte. Die strakke rijmvorm was eigen aan de renaissance, maar klinkt vandaag al wat vreemder. Hoewel we het allemaal al eens gehoord hebben in moderne adaptaties, zorgt deze keuze toch wel voor spitsvondig taalgebruik.

Maar, het verhaal verglijdt helaas al snel naar het niveau van een deurenkomedie, waarbij de gemakkelijke lach en de absurde overdrijving wat te veel wordt opgezocht. Deze aanpak moest ongetwijfeld een breed publiek bekoren, want rondom mij bulderden de toeschouwers van het lachen.

Initieel ging ik mee in de absurde situaties, maar gaandeweg begint het allemaal toch wat te vervelen. De lang uitgesponnen doodsstrijd van Pyramus (gespeeld door Ariane van Vliet), bijvoorbeeld, werkt inderdaad op de lachspieren, maar wordt net iets te lang uitgemolken om zijn sterkte te behouden. Peter Van den Begin die worstelde met het opzetten van een hoop pupiters, terwijl het muziekensemble de bruidsmars van Mendelssohn speelde, zorgde dan weer wel voor wat fijnzinnige humor. Die aanpak had voor mij wat meer in het stuk mogen zitten.

Naar het einde toe werd het me allemaal wat te absurd en waren de acteurs me kwijt. Bovendien drong het tot me door dat wat achtergrondkennis nodig is om voluit de knipogen en allusies te kunnen begrijpen. En dat miste ik toch wel voor deze voorstelling. Een positieve noot: mijn nieuwsgierigheid was gewekt en na de voorstelling leerde ik heel wat zaken bij over Shakespeare en zijn inspiratiebronnen voor dit toneelstuk.

Hoewel ik kon genieten van de sterke acteerprestaties, vond ik het verhaal inhoudelijk te licht en slaagde de regisseur er niet in om me tot het einde te blijven boeien. Ik blijf achter met het hetzelfde gevoel als wanneer je naar een aflevering van F.C. De Kampioenen kijkt: geestig voor even, maar het mag toch iets meer zijn om een indruk na te laten!

Een suikerspinzoete droom, laat ik het daar maar op houden.